آه ای زندگی من آینه ام
از تو چشمم پر از نگاه شود
ورنه مرگ بنگرد در من
روی آئینه ام سیاه شود
عاشقم ٬ عاشق ستاره صبح
عاشق ابرهای سرگردان
عاشق روزهای بارانی
عاشق هر چه نام تو است بر آن ...
ای پادشه خوبان ! داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد ٬ وقت است که بازآیی
مشتاقی و مهجوری ٬ دور از تو چنانم کرد
کز دست بخواهد شد ٬ پایاب شکیبایی
مهدی جان ٬ موعود من !
آن قدر جان سوخته تر از من داری و آن قدر مشتاق تر از من چشم به راه تو بوده و هستند که شرم می کنم خود را در شمار منتظران و آرزو داران تو بدانم !
بیش از هزار سال است که جگر دوستان و عاشقان تو غریبانه آب شده و بیش از هزار سال است که سینه های داغدار با همان شراره ها و شعله ها به خاک رفته اند . به خاک رفته اند اما خاموش نشده اند که :
آتش عشـــق ٬ پس از مرگ نگردد خاموش
این چراغی است کزین خانه بدان خواهد شد
و اگر باور نداری :
بگشای تربتم را ٬ بعد از وفات و بنگر
کز آتش درونم ٬ دود از کفن بر آید
و هنوز ٬ آه ِ دل سوختگان تو شنیدنی ترین داستانهاست و گفتن از غم عشق تو ٬ جذاب ترین سخنها ! همین اندازه بگویم که :
خاک شهیدان دوست ٬ گر بشکافی هنوز
آید از آن کشتگان ٬ زمزمه ی دوست ٬ دوست
***
اللهم عجل فی فرج مولانا صاحب الزمان
التماس دعا ...
سلام
ببخشید دیر آپ کردم .
رسیدن ماه پر خیر و برکت رمضان را به همه تبریک عرض می کنم
بهترین فرصت است برای استغفار ٬ برای خوب شدن ٬ برای مورد پسند شدن ٬ برای سیر کردن ره صد ساله در یک شب ٬ برای یا الله گفتن ٬ برای استغفرالله ربی گفتن ٬ برای العفو گفتن ٬ برای غلبه بر نفس و بر شیطان ٬ برای جبران تمام غفلتها ٬ برای جبران بی معرفتی ها نسبت به خدا و ظلمها نسبت به خود ...
این ماه آسمان بسیار بسیار نزدیک است . التماس دعای خیر دارم ...
حکایتی از حضرت داوود (ع) :
آن حضرت در حال عبور از بیابانی مورچه ای را دید که مرتب کارش این است که از تپه ای خاک بر می دارد و به جای دیگری می ریزد . از خداوند خواست که از راز این کار آگاه شود ... ٬ مورچه به سخن آمد که :
معشوقی دارم که شرط وصل خود را آوردن تمام خاکهای آن تپه در این محل قرار داده .
حضرت فرمود : با این جثه کوچک ٬ تو تا کی می توانی خاکهای این تپه بزرگ را به محل مورد نظر منتقل کنی ٬ و آیا عمر تو کفایت خواهد کرد !؟؟
مورچه گفت : همه ی اینها را می دانم ٬ ولی خوشم اگر در راه این کار بمیرم به عشق محبوبم مرده ام !
در اینجا حضرت داوود (ع) منقلب شد و فهمید این جریان درسی است برای او .
روز جمعه است ٬ دعا برای ظهور آقا امام زمان (عج) را فراموش نکنید .
اللهم عجل فی فرج مولانا صاحب الزمان
التماس دعا ...
الهی ...
به حق خودت حضورم ده و از جمال آفتاب آفرینت نورم ده .
راز دل را نهفتن دشوار است و آن را گفتن دشوار تر .
ما همه بیچاره ایم و تنها تو چاره ای ٬ و ما همه هیچ کاره ایم و تنها تو کاره ای .
خودت آگاهی که دریای دلم را جزر و مد است .
همه از تو درمان خواهند و من از تو درد .
همه گویند خدا کو و من گویم جـــز خدا کو ؟ .
همه آرامش خواهند و من بی تابی ٬ همه سامان خواهند و من بی سامانی .
هر چه بیشتر دانستم نادانتر شدم ٬ بر نادانیم بیفزا .
گرگ و پلنگ را رام توان کرد ٬ با نفس سر کش چه باید کرد ؟
پیشانی بر خاک نهادن آسان است ٬ دل از خاک برداشتن دشوار است .
عقل و عشق ٬ سنگ و شیشه اند . عاشقان از عاقلان نالند نه از جاهلان .
خفتگان را نعمت بیداری ده و بیداران را توفیق شب زنده داری و گریه و زاری .
آمدم ٬ ردم مکن . آتشینم کرده ای ٬ سردم مکن .
وای بر آن که در شب قدر ٬ فرشته فرو نیامده با دیـــو همنشین گردد .
عقل گوید : « الحذر الحذر ! » ٬ عشق گوید : « العجل العجل ! » . آن گوید دور باش و این گوید زود باش .
التماس دعا ...
گزیده ای از الهی نامه آیت الله علامه حسن زاده آملی
هستی آهنگهای بسیار دارد . پرده های بیشمار . آواهایی که باید شنید و نوا هایی که باید شناخت . باید به ضرب آهنگ آن پی برد و به رمز های جاودانه اش دل سپرد .
نشانه ها چشم به راهند تا انسان فرا خوانده شود ، به دور دست نظر دوزد و خود را آماده کند ، با تمام وجود ، مهیا و مجهز ، برای رفتن ، برای گام نهادن در راه و بیراه ، برای گریختن از بیم ها ، دلشوره ها و ترسها ، تردیدها ، برای فرو رفتن و فرا رفتن ، عبور از مرزها و گذر از بی نهایت به اقلیم پر رنگ رویا . به سر زمین مکاشفه ها ، به دیار دریافت ها ، به سوی فهمی عمیق تر و هدایت جهان به سوی هر آنچه که می خواهی . کوشش بسیار برای دانستن یک راز . کلیدی برای دستیابی به همه چیز .
هر کس مرکز جهان خویشتن است . نقطه ی تؤامان آغازها و پایان ها . او ارزشهای خود را بنا می نهد و هویت خویش را شکل می دهد . آیا ما پدید آورندگان شرایطیم و یا خود پدیده ایم بر آمده از آن ؟؟ مرزهای اختیار ما کجاست ؟ و دستهایمان در کدامین وادی از نیرو عاری می شوند ؟
در دنیای روابط تاریک . در جهان چراغ های خاموش ، در وادی متروک انسانهای تنها با مناسباتی مخدوش . چه کسی می خواهد در فرد گرایی خود فرو رویم ؟ در دنیای ذهنیات شناور بمانیم ؟ و جهان درون را به معیاری تردید ناپذیر مبدل نماییم ؟ و اینجاست که انسان جستجوگری در مسیر شدن پدید می آید ...
